🐑🐺🌱🙏"The Wolves Are Not the Threat" By Natalia Magdalena Botvinjevs 🇩🇰🇷🇺🇵🇱👇

"The Wolves Are Not the Threat"
By Natalia Magdalena Botvinjevs

🇩🇰🇷🇺🇵🇱👇

People are afraid of the wolves returning to Denmark. Some want them killed. They call them dangerous, wild, something to fear. But as someone who has been homeless—who has walked alone under the open sky, without a roof or protection—I know this: the real danger has never come from the wild. It came from people.

No wolf ever hurt me. But humans did. Again and again.

Animals live by instinct. They don’t lie, betray, or exploit for fun. They survive. They protect their own. In that way, I feel closer to wolves than I do to most of the people who walked past me when I was starving, ignored, or broken.

To me, the return of the wolves is not a threat. It’s a promise. A holy one. A sign that something ancient and pure is making its way back into this lost world. That not everything has bowed to greed or fear. That maybe, just maybe, the prophecy is closer than we think.

Isaiah 11:6–9 says:

“The wolf will live with the lamb,
the leopard will lie down with the goat,
the calf and the lion and the yearling together;
and a little child will lead them.
They will neither harm nor destroy
on all my holy mountain,
for the earth will be filled with the knowledge of the Lord
as the waters cover the sea.”

This is the world I long for. A world where the wolf and the lamb don’t need to fear one another. A world where the wild is no longer hunted, and the broken are no longer thrown away. A world ruled not by violence or dominance, but by understanding, peace, and divine justice.

To those who want to kill the wolves: be careful. The same measure you use will be used against you. The hunters may one day be hunted—not by claws and teeth, but by the justice of the One who sees all things. Those who show mercy will receive mercy. The rest? They choose their own path.

The Peaceable Kingdom doesn’t begin in some distant paradise—it begins with us.
And it ends with us, too.
In the choices we make. In the way we treat the voiceless. In whether we see the wolf as an enemy—or as a message.

In the end, it’s not just about wolves. It’s about us.
What kind of world do we want to live in?
And what side of the story do we want to be on?

DANSK (Danish)

"Ulvene er ikke truslen"
Af Natalia Magdalena Botvinjevs

Folk er bange for, at ulvene vender tilbage til Danmark. Nogle vil have dem dræbt. De kalder dem farlige, vilde, noget man skal frygte. Men som én, der har været hjemløs – som har sovet under åben himmel uden tag over hovedet – ved jeg: den virkelige fare kommer ikke fra naturen. Den kommer fra mennesker.

Ingen ulv har nogensinde gjort mig ondt. Men mennesker har. Igen og igen.

Dyr lever af instinkt. De lyver ikke, forråder ikke, udnytter ikke for sjov. De overlever. De beskytter deres egne. På den måde føler jeg mig tættere på ulve end de fleste mennesker, der gik forbi mig, mens jeg sultede, blev ignoreret eller knækket.

For mig er ulvenes tilbagevenden ikke en trussel. Det er et løfte. Et helligt et. Et tegn på, at noget ældgammelt og rent er på vej tilbage i denne fortabte verden. At ikke alt er blevet tæmmet, solgt eller ødelagt.

Esajas 11:6–9 siger:

“Ulven skal bo sammen med lammet,
leoparden ligge sammen med gedekiddet,
kalven og løven og fedekalven går sammen,
og en lille dreng leder dem.
De gør ikke ondt eller ødelægger noget
på hele mit hellige bjerg,
for jorden er fuld af kundskab om Herren,
som vandet dækker havets bund.”

Det er den verden, jeg længes efter. En verden hvor ulv og lam ikke frygter hinanden. En verden, hvor det vilde ikke bliver jaget, og de knuste ikke bliver kasseret. En verden styret af forståelse, fred og Guds retfærdighed.

Til dem, der vil dræbe ulvene: vær forsigtige. Den samme målestok, I bruger, vil blive brugt imod jer. Jægerne kan selv blive jaget – ikke af kløer og tænder, men af retfærdighed fra Ham, som ser alt. De, der viser barmhjertighed, vil få barmhjertighed. Resten vælger selv deres vej.

Det fredelige rige begynder ikke i en fjern paradisdrøm – det begynder med os.
Og det ender med os også.
I de valg vi træffer. I den måde vi behandler dem uden stemme. I om vi ser ulven som en fjende – eller som et budskab.

Til sidst handler det ikke kun om ulve. Det handler om os.
Hvilken slags verden ønsker vi at leve i?
Og hvilken side af historien vælger vi at stå på?

РУССКИЙ (Russian)

"Волки — не угроза"
Автор: Наталия Магдалена Ботвинжевс

Люди боятся возвращения волков в Данию. Некоторые хотят их убить. Они называют их опасными, дикими, пугающими. Но как человек, который был бездомным, который жил под открытым небом без крыши над головой, я знаю: настоящая опасность — не в дикой природе. Она — в людях.

Ни один волк никогда не причинил мне вреда. А люди — да. Снова и снова.

Животные живут по инстинкту. Они не лгут, не предают, не издеваются ради забавы. Они выживают. Они защищают своих. В этом я чувствую себя ближе к волкам, чем к тем людям, что проходили мимо, когда я голодала, была сломана и забыта.

Для меня возвращение волков — это не угроза. Это обещание. Святое. Знак того, что нечто древнее и чистое возвращается в этот потерянный мир. Что не всё ещё подчинено страху и жадности.

Исаия 11:6–9 говорит:

«Тогда волк будет жить вместе с ягненком,
леопард будет лежать рядом с козлёнком,
теленок и лев будут рядом,
и малое дитя поведёт их.
Они не будут причинять вреда и разрушать
на всей святой горе Моей,
ибо земля будет наполнена знанием Господа,
как воды наполняют море.»

Вот мир, о котором я мечтаю. Мир, где волк и ягненок не боятся друг друга. Где дикое не преследуется, а сломленные не выбрасываются. Мир, управляемый не насилием, а милостью и истиной.

Тем, кто хочет убить волков: будьте осторожны. Тем же судом, каким вы судите, будете судимы. Охотники могут сами стать добычей — не от когтей и клыков, а от праведного суда Того, кто всё видит. Проявившие милость получат милость. Остальные — сами делают свой выбор.

Мир Божий начинается не в далеком раю — он начинается с нас.
И заканчивается — тоже с нами.
В наших поступках. В отношении к безмолвным. В том, видим ли мы во враге — послание.

В конце концов, дело не только в волках.
Дело — в нас.
В каком мире мы хотим жить?
И на какой стороне истории мы стоим?

POLSKI (Polish)

"Wilki nie są zagrożeniem"
Autorka: Natalia Magdalena Botvinjevs

Ludzie boją się powrotu wilków do Danii. Niektórzy chcą je zabić. Nazywają je niebezpiecznymi, dzikimi, budzącymi lęk. Ale jako osoba, która była bezdomna — spała pod gołym niebem, bez dachu nad głową — wiem jedno: prawdziwe zagrożenie nie pochodzi z natury. Ono pochodzi od ludzi.

Żaden wilk nigdy mnie nie skrzywdził. Ale ludzie – tak. Wciąż i wciąż.

Zwierzęta żyją według instynktu. Nie kłamią, nie zdradzają, nie wykorzystują dla zabawy. One po prostu przeżywają. Chronią swoich. Pod tym względem czuję się bliżej wilków niż większości ludzi, którzy mijali mnie obojętnie, gdy byłam głodna, złamana, niewidzialna.

Dla mnie powrót wilków to nie zagrożenie. To obietnica. Święta. Znak, że coś pradawnego i czystego wraca do tego zagubionego świata. Że nie wszystko zostało jeszcze ujarzmione, sprzedane, zniszczone.

Izajasza 11:6–9 mówi:

„Wtedy wilk zamieszka z barankiem,
pantera położy się obok koźlęcia,
cielę, lew i tłuste cielę będą razem,
a małe dziecko będzie je prowadzić.
Nie będą wyrządzać krzywdy ani szkody
na całej mojej świętej górze,
bo ziemia będzie pełna poznania Pana,
tak jak wody wypełniają morze.”

To jest świat, za którym tęsknię. Świat, w którym wilk i baranek nie muszą się bać. Świat, w którym dzikość nie jest prześladowana, a złamani nie są wyrzucani. Świat rządzony nie przemocą, ale zrozumieniem, pokojem i Bożą sprawiedliwością.

Do tych, którzy chcą zabijać wilki: uważajcie. Tą samą miarą, którą mierzycie, będziecie zmierzeni. Myśliwi mogą sami stać się zwierzyną — nie przez pazury i zęby, ale przez sprawiedliwość Tego, który widzi wszystko. Ci, którzy okażą miłosierdzie, otrzymają miłosierdzie. Reszta wybiera sama.

Pokojowe Królestwo nie zaczyna się w odległym raju — ono zaczyna się od nas.
I kończy się także z nami.
W naszych wyborach. W tym, jak traktujemy tych bez głosu. Czy widzimy w wilku wroga — czy wiadomość.

W końcu to nie tylko o wilkach chodzi.
To chodzi o nas.
W jakim świecie chcemy żyć?
I po której stronie historii chcemy stanąć?